1992թ. Շուշին արդեն ազատագրված էր , հանկարծ Վարդանի ընկերներն անհանգստացան: Վարդանը չկար

1992թ. Շուշին արդեն ազատագրված էր: Բոլորը եկեղեցու մեջ էին կամ բակում: Աղոթում էին, ուրախությունից արտասվում: Հաղթանակի տոն էր: Հանկարծ Վարդանի ընկերներն անհանգստացան: Վարդանը չկար:

Անհանգստանալն իզուր չէր, որովհետև թուրքերը Դուշման Վարդանի համար գլխագին էին նշանակել: Բան պատահած չլինի՞:

Իսկ որտե՞ղ էր Վարդանը:

Վարդանը, մի շիշ շոմպայն ձեռքին, գնացել էր գերեզմանոց: Եվ շոմպայնից կաթիլներ կաթեցնելով հայկական բոլոր գերեզմանոցների վրաբարձր ձայնով գոռում էր. -Մե՛ր պապեր, Շուշին ազատագրվա՛ծ է, հանգստացե՛ք: Տղերքը Վարդանին գտան գերեզմանոցում հաղթանակի ավետիսը ննջեցյալներին հայտնելիս:

Վարդան ջան… Թող մի օր էլ մի հայորդի քո երազանքի կատարումը` Էրգրի ազատագրումը քեզ ու քո նահատակ ընկերներին ավետիս բերի նույն խոսքերով…

Ների՜ր մեզ, ՎԱՐԴԱՆ ջան…Ներե՜ք մեզ…

Leave a Reply

Your email address will not be published.